Pokazywanie postów oznaczonych etykietą inne. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą inne. Pokaż wszystkie posty


Dokumenty nigdy nie były moim ulubionym gatunkiem filmu. Kojarzyły mi się przede wszystkim z filmami przyrodniczymi na National Geographic albo dokumentami o kosmosie, które przed snem lubi oglądać mój chłopak. Ostatnio jednak sięgam po dokumenty częściej niż po jakikolwiek inny gatunek.

Jak do tego doszło? Na jedną z moich podróży pociągiem między Wrocławiem a Warszawą, postanowiłam pobrać sobie na Netflixie dwa filmy dokumentalne, które zawsze chciałam obejrzeć, ale w domu jakoś nie mogłam się do nich zebrać. Oba okazały się tak dobre, że przepadłam i bardzo się polubiłam z tym gatunkiem. Nie wiem, czy to magia Netflixa, ale jak dotąd wszystkie dokumenty, które na nim widziałam, były świetne i polecam je każdemu.

W tym wpisie zebrałam te dokumenty, które obejrzałam w lutym. Chcę, żeby to był początek nowej serii na blogu - niekoniecznie tylko o dokumentach, ale po prostu o tym, co z filmów i seriali w danym miesiącu zrobiło na mnie wrażenie.


Poniżej naprawdę dobre dokumenty na Netflixie - z ciekawą historią i świetną realizacją:


1. Fyre: Najlepsza impreza, która nigdy się nie zdarzyła

Sam tytuł zdradza wiele, chociaż ja nie wiedziałam do końca, czego się spodziewać. Nie pamiętałam afery z tym związanej, która miała miejsce w 2017 roku (być może miała większy rozgłos w Ameryce niż w Polsce). W skrócie, Fyre Festival to ekskluzywny festiwal muzyczny zorganizowany na Bahamach, który… nigdy się nie doszedł do skutku. Pomimo ogromnych pieniędzy zainwestowanych w nagranie reklam z influencerami i modelkami oraz wyprzedanych biletów, cały festiwal okazał się jedną, wielką klapą, a jego założyciel - Billy Mcfarland, poszedł do widzenia.

Netflixowski dokument pokazuje krok po kroku kulisy tej spektakularnej porażki i naprawdę finezyjnego oszustwa finansowego (oglądałam to jak trzymający w napięciu thriller!). To przerażające i fascynujące jednocześnie, jak wszyscy tak bardzo pragniemy żyć jak gwiazdy z Instagrama, że jesteśmy w stanie uwierzyć w każdą bajkę (nawet w to, że za 500 dolarów też możemy doświadczyć takiego życia)

2. Lady Gaga: Five Foot Two

Przyznam się do jednego. Przed obejrzeniem „Narodzin gwiazdy” nie przepadałam za Lady Gagą. Kojarzyłam ją z kiepską muzyką i dziwnymi przebraniami. Po obejrzeniu wspominanego filmu, w którym zagrała u boku Bradleya Coopera, zaczęłam jednak zupełnie inaczej na nią patrzeć. Uświadomiłam sobie, że wcześniej postrzegałam ją jako pewien wymysł sceniczny, jako stylizację, a nie normalnego człowieka, który się za tym kryje.

„Five Foot Two” to właśnie wyraz tego, jak normalną, a przy tym piekielnie utalentowaną i ambitną osobą jest Gaga. Dokument jest bardzo intymny i pokazuje ją od strony, której być może (tak jak ja) nie dostrzegaliście. Przedstawiono w nim powstawanie jej piosenek i historie, jakie się za tym kryją. Jej problemy zdrowotne (cierpi na fibriomialgię). Jej problemy miłosne. Jej gorsze i lepsze chwile. A przede wszystkim wielki talent i pasję do śpiewania. Od „Amy” opowiadającego o życiu Amy Winehouse, nie widziałam tak szczerego, zarazem pięknego i smutnego, dokumentu o artyście.

3. Płaskoziemcy (Behind the curve)

Teraz nieco luźniejsze klimaty, czyli dokument o ludziach, którzy wierzą, że Ziemia jest płaska. Co więcej, piszą o tym książki, kręcą filmy i organizują konferencje. Film opowiada o wybranych liderach ruchu Płaskoziemców i konfrontuje ich działalność z wypowiedziami naukowców (jednak moim zdaniem zbyt delikatnymi). Momentami jest to wręcz zabawne, a w innych scenach cały ruch przypomina sektę. Do refleksji!

Image result for netflix

4. Minimalism: A Documentary About The important Things

Dokument opowiadający o tym, jak żyć lepiej, mając mniej. Brzmi banalnie, ale to właśnie w prostym życiu wiele osób upatruje kluczu do szczęścia. W filmie wypowiadają się osoby, które żyją w minimalistycznej przestrzeni (pod względem wystroju czy wielkości), mają kilkanaście sztuk odzieży i powstrzymują się od ciągłego konsumowania rzeczy na rzecz konsumowania przeżyć. Stawiają na relacje z bliskimi, na poznawanie nowych osób, na podróże. Nie przywiązują się do rzeczy i przestrzeni. Nie idą na wyprzedaże dzisięć razy do roku.

Dokument ten jest z rodzaju tych mocno refleksyjnych, po których długo jeszcze zastanawiałam się nad niektórymi przekonaniami, które panują w naszym społeczeństwie (np. że sukces oznacza dobrze płatną pracę i kredyt na mieszkanie). Mimo, że zostały w nim zaprezentowane poglądy czasem skrajne i pominięto sporo aspektów minimalizmu, np. ideę less waste czy weganizmu, to jednak przesłanie z niego płynące ma dużą moc. I łatwo o nim zapomnieć w świecie, gdzie w Internecie obserwujemy blogerki codziennie pokazujące nowe ubrania i robiące wielkie haule zakupowe czy ludzi bijących się o torebkę w Lidlu i biorących codziennie nadgodziny, by na to zarobić.

5. Period. End of sentence

Na koniec krótki dokument, który zdobył Oscara za najlepszy krótkometrażowy film dokumentalny. Od razu rozwiewam obawy: tak, to film o okresie i nie, nie ma w nim nic specjalnie obrzydliwego. I to chyba jeden z moich zarzutów tego dokumentu! Wiem, że nie o miesiączkę w nim tylko chodzi, ale jednak wydaje mi się, że traktuje temat zbyt „gładko”.

Mimo to polecam obejrzeć, bo historia kobiet z indyjskiej wsi, które dzięki maszynie do robienia podpasek, mogą wreszcie zacząć normalnie funkcjonować w czasie okresu (a przy tym w końcu coś zarobić), jest bardzo poruszająca. I znowu każe nam docenić to, w jak komfortowym miejscu na świecie żyjemy. Mimo wszystko :)






Tytuł tego posta brzmi pewnie odrobinę zarozumiale, ale ustalmy sobie jedno: piszę bloga od dwóch lat, w nowej pracy zarabiam pisaniem i jeżeli już miałabym wskazać jeden talent czy raczej umiejętność, którą posiadam, byłoby to właśnie pisanie. Nie uważam się za Hemingwaya, broń Boże!  Ale już nawet abstrahując od stylu, w jakim piszę, wiem jedno: doświadczenie z tym związane pozwoliło mi wypracować pewien schemat, który sprawia, że stworzenie krótszego czy dłuższego tekstu mnie nie przeraża.

Od dawna trzymam się pewnych wypracowanych zasad i dzięki temu pisanie idzie mi szybko i przyjemnie. I tym schematem chciałabym się z Wami podzielić. Będzie przydatny przede wszystkim dla twórców internetowych, ale też copywriterów, studentów borykających się z pracami dyplomowymi, jak i każdego, kto po prostu ma do napisania coś dłuższego niż zwykły SMS.

Jak więc pisać dobre teksty i za dużo się przy tym nie napocić?


1. Wybierzcie temat


Choćby nie wiem, jak piękna była konstrukcja Waszych zdań, nudy temat nigdy się nie obroni. A z kolej ciekawe przemyślenia mogą sprawić, że nawet braki stylistyczne czy interpunkcyjne, schodzą na drugi plan. Świetnym tego przykładem jest blog Katarzyny Czajki, piszącej pod pseudonimem "Zwierz Popkulturalny". Kasia ma zdiagnozowaną dysortografię i w jej tekstach zdarzają się literówki, błędy ortograficzne czy interpunkcyjne. Czasem mnie to razi, ale czy to sprawia, że przestałam ją czytać? Nie. Spostrzeżenia Kasi na temat seriali, filmów i szeroko pojętej kultury są tak trafne, że i tak mam ochotę być z nimi na bieżąco.

Co jednak, gdy nie wiemy na jaki temat chcemy pisać? Ja zawszę zapisuję przyszłe tematy w wersjach roboczych na Bloggerze i gdy akurat nic nowego nie wpada mi do głowy, wybieram coś z takiej listy. Dobrze od czasu do czasu siąść na spokojnie i "zmusić się" do wymyślenia chociaż 5-10 zapasowych pomysłów i na bieżąco dodawać do nich nowe. 

Skąd czerpać inspiracje? U mnie to zazwyczaj filmy, książki (i nie tylko w taki oczywisty sposób, że opisuję książki, które ostatnio czytałam, ale po prostu obcowanie z kulturą otwiera nas na nowe pomysły i pobudza kreatywność), rozmowy, wywiady, życie codzienne, tematy "na czasie" w mediach itd. Dobrym pomysłem jest też obserwowanie blogów czy mediów społecznościowych osób piszących o dziedzinie, która i nas interesuje. Nie chodzi tu o kopiowanie jeden do jednego, ale odnalezienie luźnych inspiracji.



2. Zróbcie dobry plan i porządnych research


Umieściłam to w jednym punkcie, bo u mnie często się to przeplata. Lubię zrobić sobie ogólny plan tekstu, ale gdy zaczynam szukać informacji, wychodzi na to, że nie pomyślałam o poruszeniu jeszcze kilku innych kwestii. Niemniej plan to podstawa i nie wyobrażam sobie pisać "w ciemno". Jeżeli napiszecie sobie dobry, czyli szczegółowy plan, to gdy już siądziecie do pisania, to zamiast zastanawiać się, o czym to powinniście dalej pisać, będziecie po prostu pisać. Cudowne uczucie!


Z planowaniem wiąże się też u mnie standardowy plan pracy nad całym tekstem. Rozplanowuję sobie z góry, w który dzień będę robiła szkic tekstu, w który pisała, w który pracowała nad zdjęciami itd. Staram się wszystkie większe kroki rozdzielać na osobne dni z dwóch przyczyn: nie zawsze w jeden dzień mam tyle czasu, by przygotować publikację od A do Z, a poza tym wielkie zadania mnie przerażają.

3. Napiszcie tekst - prosto i prosto z serca


Teraz wydawałoby się najtrudniejsza część: pisanie. Ale gdy wybierzecie interesujący temat, przygotujecie plan i obszerny research, pisanie tak naprawdę pójdzie samo. Dlatego, co do tego punktu, mam dwie główne uwagi. Po pierwsze, czego nauczyłam się od Joanny Glogazy, piszę maksymalnie prosto. Wiem, że to nie sprawdzi się przy pracach naukowych, ale tak jak wspominałam - ten poradnik kieruję przede wszystkim do blogerów. 

Co to znaczy "pisać prosto"? Dla mnie to unikanie zdań na pięć linijek, zbyt podniosłych i trudnych słów (których na pewno nie użyłabym mówiąc) i lania wody. Czasem moje teksy są długie, ale to tylko dlatego, że akurat tyle mam do przekazania. Praktycznych i zwięzłych informacji, których po prostu w określonej dziedzinie jest sporo. Poza tym, staram się zawsze pisać prosto z serca i nie udawać za pomocą słów kogoś, kim nie jestem. 

Ostatnia ważna rzecz w tym punkcie! Gdy już piszecie, róbcie tylko to. Nie wchodźcie na Facebooka, nie łapcie się za porządki. Ja akurat jak już siądę do pisania, to nic mnie od tego nie oderwie i świat trochę przestaje istnieć, ale jeżeli macie z tym problem, pracujcie metodą pomodoro. Ona zawsze działa.

4. Sprawdźcie całość - styl, interpunkcję, nagłówki 


Teraz to, czego sama musiałam się nauczyć. Nie róbcie korekty tekstu w czasie pisania! Absolutnie nie! Jak już siedliście z laptopem, zaczęliście pisać, macie "flow", to nie zmarnujcie tego, przerywając co dwa słowa, by zobaczyć, czy w poprzednim zdaniu dobrze postawiliście przecinki. To rozprasza i jest zwyczajnie nieefektywne. Dopiero jak skończycie całość, weźcie się za korektę.


Co powinniście zrobić? Sprawdźcie wszystkie literówki, błędy, interpunkcję. Dodajcie nagłówki, jeżeli w trakcie pisania nie przyszły Wam intuicyjnie do głowy (nagłówki są bardzo ważne dla SEO!). Usuńcie podwójne spacje (w Wordzie: Edycja -> Znajdź -> Zamień -> wpisujecie zamianę podwójnej spacji na pojedynczą). Zadbajcie o to, żeby tekst był przyjemny dla czytającego - czyli ściana tekstu odpada. Podzielcie go na akapity, dodajcie punktory, wyboldujcie. Teraz jest czas właśnie na takie dopieszczanie Waszego małego dzieła :)

5. Zadbajcie o SEO


Nie jestem specjalistką, ale nawet ja wiem, że tylko strony SEO-friendly mają szanse dotrzeć do szerszego grona czytelników. Z takich podstawowych rzeczy w tym temacie, możecie zadbać o:

- używanie w tekście słów kluczowych - czyli takich, po jakich chcielibyście, żeby użytkownicy wyszukiwali Wasz tekst

- dobry tytuł - długie i wymyślne tytuły, których nikt nigdy nie wpisze w wyszukiwarkę, są z punktu widzenia SEO bezwartościowe. Przykładowo,  ten post mogłabym zatytułować: Pisanie to moja wielka pasja, dlatego chciałabym się z Wami podzielić pewnymi interesującymi rzeczami, ale kto, na Boga, wpisałby taką frazę w Google?! Dlatego proste tematy, zawierające pytania, słowo kluczowe są najlepsze

- linkowanie - linkowanie zewnętrzne i wewnętrzne też dobrze wpływa na pozycjonowanie strony. Na przykład, jak wspomniałam Wam o Katarzynie Czajce, to dałam od razu odnośnik do jej bloga, co oczywiście jest korzystne dla czytelników, ale też dla widoczności mojej strony. A linkowanie wewnętrzne to już w ogóle moc, bo przykładowo wstawiając link do mojego wpisu z Wiednia pod hasłem "co robić w Wiedniu" daję podpowiedź dla wyszukiwarek, po jakiej frazie czytelnicy powinni dotrzeć do danego posta

- merytoryczną treść i przyjemny do czytania układ tekstu - czyli tak naprawdę rzeczy, które zrobiliście już w poprzednich punktach. Brawo!


6. Dodajcie zdjęcia


Większość nas jest wzrokowcami i mało kto lubi czytać długaśny tekst bez ani jednego zdjęcia. Dla mnie nawet jedno zdjęcie na obszerny post bywa niewystarczające. Dlatego koniecznie dodajcie przynajmniej zdjęcie główne! Jeżeli nie macie swoich przyzwoitych zdjęć, to skorzystajcie z któregoś banku zdjęć. Ja często używam Pixabay, a ostatnio zdarza mi się też embdować zdjęcia z Instagrama. Dzięki temu mam elementy graficzne i wizualne w poście, a nie naruszam niczyich praw autorskich.


Staram się też uczyć podstaw fotografii i robić zdjęcia do tekstów nie tylko podróżniczych, co wymaga oczywiście czasu i nauki, ale z drugiej strony mam wrażenie, że takie wpisy są bardziej dopracowane i w stu procentach moje. Pozostawiam to jednak do Waszej decyzji, bo jak widzicie - są też prostsze, a legalne sposoby.


7. Zróbcie "dystrybucję"


Kiedy już napisaliście artykuł, sprawdziliście go, dodaliście zdjęcia i opublikowaliście, czas zająć się tym, żeby świat się o nim dowiedział. Wciąż panuje jeszcze przekonanie, że dobry tekst sam się obroni. W poczytnej gazecie - pewnie tak. W Internecie? Szczególnie, jeśli jesteście początkujący - raczej nie. 

Dlatego wrzućcie linka do Waszego tekstu na social mediach, udostępnijcie na grupach tematycznych na Facebooku, weźcie udział w "link party" organizowanych przez kogoś bardziej znanego w Internecie (mój tekst o tym, co robić w Budapeszcie poleciła Kasia z Worqshop w swoim wpisie, dzięki czemu nowe osoby mogły go przeczytać), wyślijcie newslettera albo napiszcie do miejsc, stron, osób, które akurat poleciliście czy recenzowaliście w danym poście. Klucz tkwi w tym, by zaprezentować swój tekst nie "na odwal się" (typu: wrzucenie linka + podpis "Nowy post! Wpadajcie!"), ale naprawdę zaciekawić innych i sprawić, by kliknęli w link. 

Te wszystkie kroki nie zawsze będą działać, ale powoli na pewno zaczniecie zauważać efekty. A jak dowiedzieć się, z którego źródła przyszło najwięcej czytelników? Mam nadzieję, że odpowiedź jest oczywista i macie na swojej stronie zainstalowaną wtyczkę Google Analitycs! To najpopularniejszy i darmowy sposób na analizę swoich statystyk. 


***

Na koniec mam dla Was cytat, który, mam nadzieję, zmotywuję Was do dalszej pracy nad tekstami. Pochodzi z książki "Jak pisać. Pamiętnik rzemieślnika", czyli absolutnego klasyka w temacie warsztatu pisarskiego, autorstwa S. Kinga.

W pisaniu nie chodzi o zdobywanie pieniędzy, sławy, uznania, kobiet czy przyjaciół. Koniec końców piszemy, by wzbogacić życie naszych czytelników i swoje przy okazji. Chodzi o uszczęśliwianie. Po prostu o uszczęśliwianie. - "Jak pisać. Pamiętnik rzemieślnika" S. King













Wrocławska gastronomia rozwija się w naprawdę imponującym tempie. Od mody na burgery i kanapki, poprzez pizzę neapolitańskę, aż do... No właśnie - co będzie kolejnym hitem we Wrocławiu?    Po cichu liczę na kuchnię bliskowschodnią, co zwiastuje zapowiadane od dawna otwarcie Jaffa Bar & Market na Placu Solnym (podobno jeszcze w styczniu). 

Jednak nie ma co wybiegać w przyszłość, skoro w ciągu ostatnich kilka miesięcy we Wrocławiu otworzyło się tyle ciekawych restauracji. W dzisiejszym wpisie prezentuję moje ulubione + jedno miejsce, które nie jest świeżynką, ale dotarłam tam dopiero we wrześniu ubiegłego roku. Ciekawi? Zaczynamy!


Burgery

Burgery z Pasibusa ostatnio trochę mi się przejadły, więc zaczęłam szukać nowego faworyta. I tak, w Magnolii, otworzył się koncept zwycięzcy 6. edycji Masterchefa - Mateusza Zielonki. Burgery z Surfera to zdecydowanie nowa jakość tego prostego dania! Malutki minus za nierówny poziom (np. raz zbyt spieczone frytki, a ja naprawdę lubię "spieki").



Wege



Jak szybko Falla podbiła moje serce Ręką Fatimy (na zdjęciu), czyli urzeczywistnieniem wegańskiego raju, tak szybko się zamknęła. Podobno tymczasowo - "w trosce o dobro FALLI i jakość serwowanych (...) dań i komfort gości". Mam nadzieję, że szybko uporają się z problemami, bo już tęsknię!


Najlepsze wege hot dogi!!! Mówię to ja - osoba za klasycznymi hot dogami nieprzepadająca. Do tego niezłe burgery (szczególnie burger miesiąca zawsze zachęca ciekawym składem), bardzo przystępne ceny i przyjemny lokal. 

Mają już dwie knajpki we Wrocławiu (pl. Dominikański i Arkady) i kilka w całej Polsce (nawet w mojej rodzinnej Częstochowie), ale jakość jedzenia jest zupełnie nie sieciówkowa. Pyszne zupy, ciekawe michy czy sałatki i moje ulubione wege burgery. Lepsze od tych mięsnych, przyrzekam!


Na słodko

5. Black Point Cafe - Sądowa

Drugi lokal Black Point Cafe, znanego z mocno foodpornowych szejków, otwierał się przy ul. Sądowej dosyć długo. Ale warto było czekać: wnętrze urządzone jest w stylu "Alicji w krainie czarów" (poczujecie się jak w bajce), a słodkości są nie tylko fotogeniczne, ale zwyczajnie pyszne. 


Na randkę

Mój faworyt minionego roku. Sekretna lokalizacja, jedzenie na ponadprzeciętnym poziomie, zmieniające się menu i wystrój, który kupił mnie w stu procentach. Jeżeli szukacie czegoś niebanalnego we wrocławskiej gastronomii, to Nafta nie zawiedzie.


Idealne miejsce na wyjątkową randkę, szczególnie latem. Restauracja zaaranżowana jest w miejscu po starym warsztacie samochodowym i możecie się w niej poczuć zarówno elegancko (w środku), jak i w sielankowym ogródku u babci. Do dań w Warsztacie używają swoich, wyhodowanych w szklarni i ogrodzie, warzyw i owoców. To chyba kwintesencja idei slow food, prawda?



To miejsce znacznie mniej eleganckie od Nafty i Warsztatu, ale cechujące się przyjemnym, swobodnym klimatem i smacznym jedzeniem. Znajdziecie tam pizzę, makarony, burgery, sałatki, a także bio wypieki (na słodki i słono), bo W Trójkącie to też bio piekarnia. Jest w tym miejscu coś takiego, że chce się tam wracać. Szczególnie, że znajduje się w lokalizacji, która nie szczyci się zbyt wieloma propozycjami kulinarnymi. 


Na pizzę

Bardzo poważny gracz na wrocławskim rynku pizzy neapolitańskiej! Pizza jest świetna (to ciasto i sos pomidorowy!), a cały lokal urządzono w stylu włoskiej tawerny, więc jeżeli tęsknicie za toskańskim słońcem i atmosferą, to Oliwa i Ogień będzie dobrym wyborem.



W AleBosco nie serwują może pizzy w stylu neapolitańskim, ale to nic straconego. Ich pizza na cieniutkim cieście jest bardzo smaczna, a do tego w knajpie panuje przyjemna, luźna atmosfera, podkręcona przez rzemieślnicze piwko i industrialny wystrój.



***

Po więcej pysznego jedzenia we Wrocławiu odsyłam Was do tych postów:

http://karkapisarka.blogspot.com/2016/11/wrocaw-od-kuchni.html

http://karkapisarka.blogspot.com/2018/07/paris-vibes-sniadanie-we-wrocawiu.html

http://karkapisarka.blogspot.com/2017/03/ulicozercy.html









10 wrocławskich gastro-odkryć

by on 17:36
Wrocławska gastronomia rozwija się w naprawdę imponującym tempie. Od mody na burgery i kanapki, poprzez pizzę neapolitańskę, aż do......


Tytuł tego posta brzmi trochę oklepanie - w końcu wydawałoby się, że co jak co, ale o przyjemnościach to my wiemy wszystko! Ale czy aby na pewno? Czy w zabieganym dniu potraficie na moment zwolnić i skupić się na jakimś drobiazgu, który sprawi Wam radość? 

W małych przyjemnościach właśnie o to chodzi - by bez większego wysiłku, przygotowań i masy czasu, łatwo można uczynić swój dzień nieco lepszym. Nawet jak wszystko idzie pod górkę, jest poniedziałek, projekt do oddania "na wczoraj" i milion negatywnych myśli w głowie. 

Dobrze w takich chwilach mieć swoje małe rytuały - czyli po prostu tytułowe małe przyjemności, które nas odstresują i wywołają uśmiech. Czasem jednak te przyjemności mogą nam się wydać głupie - jak to tak cieszyć się z filiżanki zwykłej kawy albo zachodu słońca?


I teraz zabrzmię bardzo coachingowo, ale ja codziennie pracuję nad tym, by właśnie próbować dostrzegać takie rzeczy. By być szczęśliwą tu i teraz, a nie gdzieś tam za rok, jak już: zmienię pracę/oddam projekt/będę wygrzewać się na Bali/(tutaj wstaw dowolną wizję, w której myślisz, że będziesz najszczęśliwszym człowiekiem na ziemi). 

Łatwo być zadowolonym z życia w takich niesamowitych momentach, ale jednak większa jego część zazwyczaj składa się z właśnie z tej codziennie wypijanej kawy, z tego wieczoru z książką, ze zwyczajnego spaceru po okolicy czy wina w piątkowy wieczór. 

Dlatego też chcę dzisiaj podzielić się z Wami moimi ulubionymi małymi przyjemnościami - mam nadzieję, że zainspiruję Was, by czasem zwolnić i zadbać o siebie i swoje samopoczucie, kurde!




Moje małe przyjemności:

  • kubek dobrej kawy - nic tak nie pobudza  do życia w tygodniu i jednocześnie nie smakuje w sobotni poranek

  • leżenie pod kocem z herbatą w jednej ręce, a książką w drugiej - kwintesencja hygge!

  • kontakt ze zwierzętami - prosta sprawa, która wywołuje u mnie dziecięcą radość

  • rozmowy telefoniczne z rodziną - odkąd wyjechałam na studia do Wrocławia, nie widzimy się za często, ale nadrabiamy to telefonami

  • spacer z kawą na wynos - to może być i spacer od jednego budynku akademickiego do drugiego, ale kawa na wynos zawsze czyni mój dzień trochę lepszym. Od niedawna staram się być też less waste i chodzę z własnym, bambusowym kubkiem wielokrotnego użytku (więcej pod tym zdjęciem: https://www.instagram.com/p/Bo6YVIsBGtE/). Was też zachęcam!

  • dobry serial - zawsze dziwię się, gdy ludzie traktują seriale jako stratę czasu. Naprawdę? Sprawianie sobie przyjemności to strata czasu?!

  • czytanie blogów - chociaż Youtube i Instagram mocno wypierają tradycyjne blogi, to ja wciąż czekam z niecierpliwości na każdy wpis moich ulubionych blogerów. Słowo pisane górą!

  • przebywanie wśród natury - uspokaja, koi nerwy, a do tego zachwyca. To nie musi być wielka wyprawa w góry - wystarczy chwila na pobliskiej łące czy osiedlowym parku



  • dłuższe weekendowe poranki w łóżku - po prostu cieszę się tym, że jest weekend!

  • letnie wieczory z sangrią na balkonie - nie musimy czekać na wielką okazję, by siąść na balkonie ze znajomymi czy partnerem, zjeść dobry makaron i napić się wina

  • podziwianie nieba - różowe zachody słońca, rozgwieżdżone niebo, błękit nieba odbijający się w jeziorze - czyli estetyczny raj, który tylko czeka, żebyśmy go odkryli 

  • czytanie gazet w pociągu - na co dzień wolę książki albo Internet (w końcu mamy 2018 rok i w Internecie jest wszystko, prawda?), ale w podróży przepadam za czytaniem papierowych gazet

  • kolorowanki - idea odstresowujących kolorowanek dla dorosłych nie przekonała mnie aż tak bardzo, ale gdy mam dużo nauki, lubię wyciągnąć moją kolorowankę z Harrego Pottera i na moment oderwać się od naukowego bełkotu :)

  • pieczenie ciastek - prosty przepis, Norah Jones w tle i zapach ciasteczek powoli wypełniający cały dom - czy tak wygląda zima idealna?

  • czytanie książek/słuchanie podcastów w komunikacji miejskiej - nic tak bardzo nie denerwuje jak zapchany autobus stojący w korku. A Wy w środku, sfrustrowani, zmęczeni, tracący czas. Jeżeli też to znacie, polecam Wam potraktowanie tego czasu jako momentu, w którym możecie zrobić rzeczy, na które ciężko Wam będzie potem znaleźć czas - poczytajcie książkę, przejrzyjcie wiadomości, wróćcie do artykułu, który zapisaliście pół roku temu licząc, że przeczytacie go w najbliższy weekend. A jeżeli jesteście naprawdę padnięci, to polecam podcasty! Jest wiele darmowych polskich i angielskich podcastów, z których możecie się wiele nauczyć (ja np. słucham Pani Swojego Czasu - jej biznesowe podcasty to jedna z fajniejszych rzeczy, która przytrafiła mi się w Internecie) albo po prostu przyjemnie spędzić drogę

  • dbanie o rośliny - rośliny upiększają nasze wnętrza, oczyszczają powietrze (potwierdzone przez NASA!), a do tego ich podlewanie, doglądanie czy przesadzanie zaskakująco mnie relaksuje 





A co Wy zaliczycie do swoich małych przyjemności? Czy któreś pokrywają się z moją listą? 

Dajcie znać w komentarzach!









Małe przyjemności

by on 15:21
Tytuł tego posta brzmi trochę oklepanie - w końcu wydawałoby się, że co jak co, ale o przyjemnościach to my wiemy wszystko! Ale czy ab...


Skończyła się międzysemestralna laba, więc czas wrócić do nauki i blogowania! Powyższe zdjęcie zrobiłam z wnętrza uczelni, w czasie przerwy pomiędzy jednymi a drugimi zajęciami. Nie lubię marnować tego czasu - zazwyczaj zaszywam się w pobliżu uniwersytetu z kubkiem dobrej kawy i notatkami do poczytania. Jestem tym irytującym typem człowieka, który kupuje cappuccino i myśli, że wobec tego może zamieszkać w kawiarni... :) W kawiarniach dobrze mi się myśli, skupiam się na nauce, czy pisaniu i po prostu uwielbiam ten klimat. Zapach świeżych wypieków, nastrojowa muzyka, obserwowanie rytmu dużego miasta - naprawdę więcej mi nie potrzeba, by poczuć się zainspirowaną i zmotywowaną. 




Dzisiaj piszę do Was, oczywiście, z kawiarni. To polecana przeze mnie Cafe Vincent obok CH Wroclavia. Z głośników powoli sączy się hipnotyzujący głos Edith Piaf, ktoś pędzi z wielką walizką na pociąg, wszyscy trochę się spieszą, a ja siedzę i piszę. Lubię te moje chwile samotności, które właśnie w kawiarniach smakują jakoś lepiej niż w domu. 

Poniżej, na przekór, macie urywki z moich domowych przyjemności - ostatnio rozczytuję się w grubych, wciągających tomiskach (polecam nowe powieści Carlosa Ruisa Zafona i Dana Browna - akcja obu w dużej mierze rozgrywa się w Barcelonie, za którą niezmiennie tęsknię) i ciężko mi się od nich oderwać na korzyść prawa podatkowego, czy handlowego...



obowiązek vs. przyjemność

Eat, pray, love 


Co to byłby za lifestyle'owy post bez jedzeniowych polecajek? W weekend odwiedziła mnie mama, więc, jak zwykle, dużo i dobrze pojadłyśmy! Na pierwszy ogień poszła Pinola, znana z pysznego jedzenia i kuchni na widoku. Makarony były tak pyszne, że zapomniałam zrobić zdjęcie :). 

Na wieczór wybrałyśmy sprawdzone miejsce w nowej odsłonie - nowy lokal Panczo. Wystrój jest świetny - taki inny, meksykański - bardzo fajna odtrutka na modne, jasne wystroje jak z katalogu Ikea. Jedzenie jak zwykle niebo w gębie, a dodatkowo przetestowałam sporą kartę alkoholi - polecam ciekawe połączenie piwa i tequilli (czyli chelady) oraz litrowe dzbanki (ten na drugim zdjęciu to pera z ich menu). 





Jeśli lubicie morskie klimaty, to we Wrocławiu musicie zahaczyć też o Seafood Bar&Market. Klasyczne fish and chips, krewetki, zupy, owoce morza - wszystko smaczne, świeżutkie, a porcjami naprawdę można się najeść. Do tego lokalizacja przy ul. św. Mikołaja, która coraz prężniej się pod kątem kulinarnym rozwija - sąsiedzi tacy jak Shrimp House, czy Orientuj się, mówią sami za siebie.

Po takim weekendzie jakoś łatwiej przyjąć nadejście poniedziałku :) Miłego tygodnia!
















But first, coffee!

by on 18:25
Skończyła się międzysemestralna laba, więc czas wrócić do nauki i blogowania! Powyższe zdjęcie zrobiłam z wnętrza uczelni, w czasie ...